Skip to content

Zeezucht

Hugo Claus schreef (in Oostende) een prachtig, zij het wat weemoedig gedicht over Oostende, de vele associaties die met de kuststad verweven zijn en de talloze “goden” die Oostende maakten tot wat het vandaag is: een trekpleister voor wie gefascineerd is door de Noordzee en haar littoral, een bruisende stad met vele troeven van visserij over gastronomie tot cultuur, het “finis terrae” van vele creatievelingen, kunstenaars, dichters en musici uit binnen- en buitenland.

Het gedicht heet Zeezucht. Het inspireerde ons voor de naam van ons verblijf in Mariakerke, dat overigens maar “een zucht van de zee” ligt.

De goden zijn kwetsbaar
Zij sterven uit
Al zijn ze nog zo vruchtbaar
Wij zien het gebeuren

Er rest ons nog de herinnering
aan rozen, aan Ensor zijn baard
de geur van seringen
het gerucht van de ransuil
de lucht van frambozen

de Bloemencorso
een litho van Spilliaert
de IJslandvaart

Sehnsucht?

Zeezucht